We zouden om acht uur eten. Het is nu kwart voor negen. De pasta plakt aan elkaar als een verliefd stel op Pride.

En Mark? Mark is nog onderweg. Volgens zijn laatste appje. Van een half uur geleden.

De smoezen-collectie

Mark heeft een indrukwekkend archief aan excuses opgebouwd. In tien jaar vriendschap heb ik ze allemaal gehoord.

De metro reed niet. De metro reed wel, maar verkeerd. Zijn hond had iets raars gegeten. Zijn buurman had iets raars gegeten.

Ooit zei hij dat zijn wenkbrauwen niet symmetrisch waren. Hij moest opnieuw beginnen. Daar kon ik nog inkomen, eerlijk gezegd.

Vorige week kwam hij met een nieuwe: zijn outfit werkte niet met het weer. Het regende. Hij droeg suède.

De aankomst

Als Mark eindelijk binnenkomt, ziet hij er fantastisch uit. Dat is het irritante.

Wij zitten met vette handen en een lege fles wijn. Hij zweeft binnen alsof hij net van een fotoshoot komt.

"Sorry sorry sorry," roept hij. Hij geeft iedereen drie zoenen. Ook de buurvrouw die toevallig bijschuift.

Dan plant hij zich aan tafel. Hij vraagt wat hij gemist heeft. Alsof wij hier een Netflix-serie hebben gepauzeerd voor hem.

Het systeem

Inmiddels hebben we een systeem. Als we Mark om acht uur willen zien, zeggen we zeven uur.

Het werkt niet. Mark heeft ons door. Hij komt nu om kwart voor negen in plaats van kwart over acht.

Hij voelt onze leugens aan. Zoals een kat voelt dat je naar de dierenarts gaat.

We hebben ook geprobeerd zonder hem te beginnen. Dat ging één keer goed. Daarna kregen we drie weken lang spraakberichten van zeven minuten.

Waarom blijven we?

De vraag is natuurlijk: waarom blijven we hem uitnodigen? Het antwoord is simpel.

Mark is de leukste van ons allemaal. Als hij er eenmaal is, lacht iedereen. Hij vertelt verhalen waarbij je je wijn opzuigt door je neus.

Hij onthoudt verjaardagen. Hij stuurt bloemen als je verdrietig bent. Hij weet welk merk concealer je gebruikt.

Maar op tijd komen? Nee. Dat zit niet in het pakket.

Ik denk dat elke vriendengroep zo iemand heeft. Misschien is het wel een functie, geen bug. Iemand die ons leert wachten. Iemand bij wie pasta sowieso te gaar is.

Volgende week eten we weer samen. Ik heb gezegd: half zeven. Hij komt om acht uur. De pasta zal perfect zijn.

En als hij binnenkomt, met zijn drie zoenen en zijn perfecte haar, dan zijn we een beetje boos. Maar vooral blij. Want eindelijk kan het feestje beginnen.