Onze vriendengroep heeft een ongeschreven regel. Als we afspreken om acht uur, komt Marco om negen uur. Soms half tien. Eén keer kwam hij de volgende ochtend.

Dat laatste was overdreven. Maar het voelde zo.

De eeuwige belofte

Marco appt altijd hetzelfde. Ben onderweg! Met uitroepteken. Soms met een rennend mannetje erbij.

Wij weten inmiddels: onderweg betekent niets. Hij staat nog onder de douche. Of hij kijkt naar zijn vierde outfit van de avond.

Of hij is zijn sleutels kwijt. Weer.

Het wachtritueel

Wij zitten op het terras. De spritz is besteld. De spritz is op. De tweede spritz is besteld.

Iemand vraagt: "Waar blijft Marco?" Iedereen zucht tegelijk. Het klinkt als een synchrone zwemploeg.

De ober kent ons inmiddels. Hij vraagt niet meer of we klaar zijn om te bestellen. Hij brengt gewoon brood. Veel brood.

Ondertussen analyseren wij Marco's leven. Zou hij ooit op tijd komen voor zijn eigen begrafenis? Wij denken van niet. De kist staat klaar, de bloemen liggen er, en dan een appje: Bijna bij de hemel!

De grootse entree

Om kwart over negen verschijnt hij. Altijd buiten adem. Altijd met een verhaal.

De metro reed niet. De buurman wilde praten. Zijn hond keek zielig.

Vorige week was het een nieuwe: hij was per ongeluk in slaap gevallen op de bank. Met zijn jas al aan. "Ik wás klaar om te gaan," zei hij verontwaardigd.

Alsof wíj iets verkeerd deden door wakker te zijn.

De kus, de drama, de drank

Hij geeft iedereen drie kussen. Hij ploft neer. Hij bestelt meteen een wijn én een water. Want hij heeft zo'n dorst van het haasten.

Wij knikken meelevend. Wat een zware avond moet hij hebben. Al dat rennen vanaf zijn bank.

Binnen vijf minuten heeft hij het hoogste woord. Hij vertelt over zijn date van gisteren. Over zijn nieuwe schoenen. Over die ene collega die echt een verhaal is.

En wij luisteren. Want hoe vervelend ook: zonder Marco is de avond niet compleet.

De berusting

Ik heb het opgegeven. Ik zeg tegen Marco dat we om zeven uur afspreken, terwijl ik om acht uur op het terras zit. Hij komt dan rond half negen aan.

Bijna op tijd, in zijn beleving.

Hij is trots. Hij vertelt iedereen: "Ik werk aan mijn punctualiteit." Wij knikken vol bewondering.

Niemand vertelt hem de waarheid. Want eerlijk? Een vriendengroep zonder vaste laatkomer is als Pride zonder regen. Te perfect. Te voorspelbaar.

Iemand moet die rol vervullen. En zolang Marco het doet, hoeven wij het niet te zijn.

Proost, op de tweede spritz. En de derde.