Het is zeven uur 's ochtends. Mijn telefoon trilt alsof hij een hartaanval krijgt.

247 berichten. In de groepsapp. Voor het ontbijt.

De usual suspects

Mijn gay vriendengroep bestaat uit zes man. En één groepsapp die nooit slaapt.

We heten Brunch & Bitching. Dat vonden we twee jaar geleden heel grappig. Nu durft niemand de naam meer te veranderen.

Mark stuurt elke ochtend een gifje van een kat. Altijd dezelfde kat. Niemand weet waarom.

Thomas stuurt screenshots van Grindr-gesprekken. Elke dag. Voor commentaar.

En dan heb je Bas. Bas stuurt alleen maar spraakberichten. Van drie minuten. Over niks.

De scroll van schaamte

Ik open de app. Ik scroll omhoog. En omhoog. En nog verder omhoog.

Ergens om half twee vannacht is er iets gebeurd. Maar wat?

Iemand heeft een date gehad. Iemand anders vond dat een slecht idee. Een derde persoon stuurde een meme. Toen escaleerde het.

Nu staat er: "Ik ben KLAAR met hem."

Met wie? Geen idee. Ik durf het niet te vragen. Dan moet ik toegeven dat ik sliep.

De ongeschreven regels

Er zijn regels in zo'n groepsapp. Die staan nergens. Maar iedereen kent ze.

Regel één: op een foto van iemands outfit reageer je binnen tien minuten. Anders ben je een slechte vriend.

Regel twee: een liefdesverdriet-bericht krijgt minimaal drie hartjes, twee knuffel-emoji's en één "kom we gaan drinken".

Regel drie: als iemand een nieuwe jongen ontmoet, wil je binnen één uur zijn Instagram. En een oordeel.

Het oordeel is meestal: "Hm."

Dat ene "Hm" heeft al drie relaties beëindigd.

De stilte is erger

Soms is het even stil in de groep. Een uur. Twee uur.

Dan word ik nerveus. Is er iets? Hebben ze een nieuwe groep zonder mij? Praten ze óver mij?

Ik check of mijn internet werkt. Ik start mijn telefoon opnieuw op.

En dan ineens: "Jongens, ik heb een outfit-crisis."

Opluchting. De wereld draait weer.

Het echte leven

Laatst zagen we elkaar in het echt. Bij een verjaardag.

We zaten een half uur aan tafel. Niemand zei iets. We zaten allemaal op onze telefoon.

In de groepsapp. Van elkaar.

Mark stuurde een kattengifje. Thomas een screenshot. Bas een spraakbericht.

We keken op. We keken elkaar aan. We moesten lachen.

Toen pakten we onze telefoons weer. Want iemand had een foto gestuurd. Van de taart. Die voor ons stond.

Zes duimpjes omhoog. Binnen tien seconden.

Wij zijn misschien niet goed in stilte. Maar in reageren zijn we wereldkampioen.