Donald Trump had ooit geen problemen met transgenderpersonen. Maar ergens onderweg ontdekte hij iets waardevollers: applaus. Volgens waarnemers heeft de Amerikaanse oud-president transgendervrouwen steeds vaker als doelwit gebruikt in zijn politieke campagnes. Niet omdat het hem persoonlijk interesseert, maar omdat het zijn publiek opjut.

Dit patroon valt op bij zijn toespraken. Wanneer Trump transgenderonderwerpen aansnijdt, groeit het enthousiasme van zijn aanhangers. De reacties zijn groot, luid en zichtbaar. Dit geeft hem wat hij wil: energie, bevestiging en mediaandacht. Het gaat minder om het onderwerp zelf, meer om het effect ervan op zijn populariteit.

Politieke analisten wijzen erop dat dit een bewezen strategie is. Door omstreden groepen aan te vallen, creëert een politicus een vijand. En vijanden zijn goed voor politieke mobilisatie. Ze brengen mensen op de been. Ze zorgen voor geld en vrijwilligers. Ze verkopen.

De ironie is niet onopgemerkt gebleven. In zijn eigen zakenverleden werkte Trump ook met transgender medewerkers. Maar dat past niet in zijn huidige politieke verhaal. Want een gespleten bevolking die tegen elkaar in gaat, dat werkt beter in de politieke arena dan eenheid.