Monster: The Lizzie Borden Story — Stijl boven inhoud

Monster: The Lizzie Borden Story verscheen deze week op Netflix. De serie is het nieuwste deel van Ryan Murphy en Ian Brennans Monster anthologie. Het vertelt het verhaal van Lizzie Borden — een Amerikaanse vrouw uit de 19de eeuw. Ze wordt beschuldigd van het doden van haar ouders met een bijl. Brennan schrijft en leidt de serie. Het moment is opvallend: queer-mediakanalen zijn sinds de première verdeeld.

Waar gaat deze serie over?

De serie speelt in Fall River, Massachusetts, in 1892. Lizzie Borden leeft onder streng gezag van haar vader. Ze worstelt met beperking van vrouwen in die tijd. De serie presenteert haar verhaal als gedeeltelijk queer. Lizzies relatie met huishoudster Bridget Sullivan staat centraal. Het premise is aantrekkelijk. Een onderdrukte vrouw in een verstikkend huis — en een verboden liefdesverhaal. Op papier werkt het goed.

Het ensemble is sterk. Carrie Preston speelt Lizzie met ingehouden intensiteit. Niecy Nash-Betts speelt een belangrijke ondersteunende rol. Het production design is weelderig en gedetailleerd. Regisseur Paris Barclay begeleidt meerdere afleveringen en brengt visuele zekerheid naar het periodedrama.

Wat werkt wel

Preston is de voornaamste reden om te kijken. Ze speelt Lizzie als beheerst, waakzaam en stilletjes woedend. Het is een voorzichtige prestatie. Nash-Betts brengt warmte en gewicht in elke scene. De twee actrices hebben echte chemie. Als het queer-verhaal ruimte krijgt, vindt de serie iets genuins. Kostuum- en set-ontwerp zijn uitstekend. De show ziet er duur en zorgvuldig uit. Barclay's regie geeft de 19de-eeuwse setting een claustrofobisch, bijna gotisch gevoel. Die sfeer past goed bij het materiaal.

Het queer-element wordt voorzichtiger behandeld dan je zou verwachten. Het is geen melodrama voor zichzelf. De relatie tussen Lizzie en Bridget voelt echt. Dat is een echte prestatie.

Wat werkt niet

Het script is het probleem. Brennans tekst wisselt tussen scherp en onhandig. De serie probeert teveel. Het wil feminist statement, queer love story en true crime thriller tegelijk zijn. Het volgt geen enkele helemaal. Sommige dialogen zijn voelbaar voorkauwend. Personages leggen hun gevoelens uit in plaats van ze te tonen. Dat is een basisambachtelijk probleem.

Autostraddle zei het deze week duidelijk: de serie had alles behalve het queer-gedeelte moeten verwijderen. Dat is wat ruw. Maar er zit waarheid in. De niet-queer-elementen voelen vaak haastig of onderontwikkeld. Het tempo sleept in de middelste afleveringen. De ambities kippen soms om in zelfimportantie.

Dit is niet het feminist meesterwerk dat de marketing belooft. Het is een mengelmoes met een sterke hoofdprestatie en een onregelmatig script. Die kloof frustreert juist omdat alle ingrediënten aanwezig waren.

Voor wie is dit?

Kijk ernaar als je langzaam-brandend periodedrama met queer-ondertonen leuk vindt. Kijk ernaar als je Carrie Preston graag ziet en haar een hele serie wilt zien dragen. Het loont ook als je nieuwsgierig bent naar mainstream-televisie met queer-historische figuren. Voor Monster-fans die Dahmer of Monsters adoreren — stel je verwachtingen bij. Dit is het minst consistente deel tot nu toe.

Als je voorkeur gaat naar strakker en grappiger queer-televisie, Special van Ryan O'Connell is beter voor je tijd. Voor een show die queer-verhalen en genredrama beter balanceert, Élite op Netflix blijft een hoogtepunt.

Monster: The Lizzie Borden Story is het waard om Preston te zien. Maar het is niet de show die het wil zijn. Brennan had een sterk premise en een talentvolle cast. Het script had nog een versie nodig. Het resultaat is een serie die iets groots aanduidt zonder het helemaal te bereiken.