Drie Queere Films Over Afscheid, Vertrek en Verder Gaan

Wanneer iets eindigt, begint een film

Sommige queere films gaan over verliefdheid. Deze drie gaan over wat daarna komt. Een afscheid dat blijft hangen. Een verlies zonder naam. Een deur die langzaam dichtgaat. Deze films komen uit Frankrijk, Amerika en Taiwan. Ze zijn gemaakt in drie verschillende decennia. Ze delen het stille gewicht van een einde. Ze laten zien wat iemand ermee doet. Ken je ons artikel over Drie Queere Films Over Ouderschap, Thuis en een Leven Opbouwen? Deze selectie gaat donkerder en ingetogener.

All of Us Strangers (2023) — Andrew Haigh

Regisseur Andrew Haigh maakte deze film in Groot-Brittannië. Andrew Scott speelt de hoofdrol. Paul Mescal speelt de man in zijn bijna lege flatgebouw. De film begint rustig. Een man woont alleen in Londen. Hij heeft zijn verleden niet verwerkt. Dan gebeurt iets vreemds. De film neemt een onverwachte wending.

Haigh is een precieze filmmaker. Zijn eerdere werk, Weekend (2011), ging ook over verbinding en tijd die verstrijkt. Hier gaat hij verder. De visuele taal is zacht en blauwgetint. Momenten voelen als herinnering, terwijl ze gebeuren. Scott geeft een van de beste acteeruitvoeringen van recent jaren. Hij draagt verdriet in zijn lichaam, zonder het uit te spreken.

Dit is geen gemakkelijke film. Ze vraagt veel van je. Maar ze verdient elk moeilijk moment. Voor kijkers die iets emotioneel veeleisends zoeken: kijk dit.

Waar te kijken: Disney+ in de meeste regio's. Ook te huren en te kopen digitaal.

Wild Reeds (Les Roseaux sauvages, 1994) — André Téchiné

Deze Franse film is meer dan dertig jaar oud. Maar voelt niet verouderd. Téchiné plaatste hem in zuidwest-Frankrijk in 1962. Vier jonge mensen navigeren verlangen, politiek en volwassen worden. Twee zijn jongens. Een wil wat hij niet kan hebben. De ander weet nog niet wat hij wil.

De film beweegt langzaam en eerlijk. Niemand heeft helemaal gelijk of onrecht. Een relatie eindigt, een ander begint amper. Personages vertrekken naar de stad, naar de oorlog, ergens anders heen. Het einde is open. Het leven gaat door zonder uitsluitsel.

Téchiné interesseert zich altijd voor hoe mensen elkaar missen. Niet alleen romantisch, maar ook in tijd. Personages zijn altijd iets uit elkaar. Wild Reeds geldt als zijn beste werk. Het won vier César Awards, inclusief Beste Film. Voor nieuwkomers in Franse arthouse-cinema: ideaal startpunt. Het is intiem en toegankelijk zonder zacht.

Waar te kijken: Beschikbaar op MUBI in verschillende regio's. Ook op dvd en als digitale huur.

The Wayward Cloud (Tian bian yi duo yun, 2005) — Tsai Ming-liang

Deze Taiwanese film is het meest uitdagend van de drie. Tsai Ming-liang werkt met stilte en duur. Zijn films bewegen in een tempo dat geduld eist. The Wayward Cloud volgt op What Time Is It There? (2001). Dezelfde twee personages keren terug: een jonge vrouw, gespeeld door Chen Shiang-chyi, en een jonge man, gespeeld door Lee Kang-sheng.

Ze wonen in hetzelfde flatgebouw in Taipei tijdens een watertekort. Hij werkt in pornografie. Zij weet dit niet. Ze draaien om elkaar heen zonder veel te spreken. Dan, tussenpozen in, heeft de film vreemde musicalinummers. Surrealistisch, erotisch, diep oncomfortabel. Dit zijn geen metaforen. Dit zijn confrontaties.

De film heeft geen queere liefdesverhaal in klassieke zin. Maar de queerness is structureel. Lichamen worden gebruikt, verkeerd begrepen, gespeeld. Niets is eenvoudig. Het einde is een van de meest abrupte in filmgeschiedenis. Mild waarschuwing: niet om alles te onthullen, maar de laatste scène is intens.

Dit is niet voor elke kijker. Maar voor wie het op eigen voorwaarden ontmoet, blijft het hangen. Tsai's werk heeft een generatie filmakers beïnvloed. Ook makers van films in ons artikel over Drie Queere Films Over Huiselijkheid, Thuishoren en Thuis.

Waar te kijken: Beschikbaar op MUBI. Ook digitale huur in sommige regio's.

Drie films, drie soorten eindigen

Wat deze drie films delen: terughoudendheid. Geen haast naar uitsluitsel. Haigh gebruikt verdriet als formeel principe. Téchiné vertrouwt zijn jonge acteurs met dubbelzinnigheid. Tsai verwijdert bijna alles en laat alleen sensatie over. Samen vormen zij een pleidooi voor slow cinema. Niet als stijlkeuze, maar als enige eerlijke manier. Dit voelt zo als het einde. Deze films zijn niet gemakkelijk. Ze zijn wel waardevol.