In de jaren 1950 verkochten zogenaamde 'physique magazines' veel meer dan alleen mooie plaatjes. Voor veel geïsoleerde homo's waren ze een belangrijke bron van gemeenschap en verbinding.

Deze magazines met getinte foto's van gespierде mannen werden onder de toonbank verkocht. Officieel waren het fitnessbladen of kunstboeken. In werkelijkheid boden ze iets heel anders: een manier voor homo's om elkaar te ontmoeten en zich minder alleen te voelen.

Veel homo's woonden in kleine dorpen of conservatieve steden. Ze konden niet zomaar naar een bar of kroeg gaan. Deze magazines waren een stille vorm van verzet tegen een maatschappij die homoseksualiteit als zonde of ziekte zag.

De uitgeverijen speelden handig in op deze vraag. Ze gebruikten de schijn van fitness en kunst als dekmantel. Tegelijk wisten ze exact wie hun echte doelgroep was. De magazines circuleerden door netwerken van homo's die elkaar via deze kanalen vonden.

Voor veel mannen waren deze bladen een eerste teken dat ze niet alleen waren met hun gevoelens. Een kleine stap in een tijd waarin homoseksualiteit strafbaar was in veel landen, waaronder Amerika en Nederland.

De magazines verdwenen toen de maatschappij meer openstond voor homo's. Tegenwoordig zijn ze vooral van historisch belang. Ze tonen hoe homo's creatief en voorzichtig naar elkaar zochten in moeilijke tijden.