Madonna heeft haar Instagram leeggehaald en een nieuw album aangekondigd. Het wordt een vervolg op haar klassieker 'Confessions on a Dance Floor' uit 2005. De reactie was onmiddellijk en overweldigend. Het bereikte niet alleen sociale media, maar ook privégroepschats van fans die haar werk hun hele leven volgen.

Het is makkelijk om dit af te doen als nostalgie of normale fanliefde. Maar daar zit meer achter. Madonna heeft een patroon: ze keert terug als de politieke sfeer strakker wordt. Als het maatschappelijk klimaat verkrampt en verschraald voelt. Voor veel mensen die dit patroon meemaken, voelt het als een herkenning in je lichaam, voordat je het hardop uitspreekt.

In 2005 bracht ze 'Confessions' uit in donkere tijden. Een land in oorlog, angst als bestuursprincipe, afwijking behandeld als ontrouw. Het album was geen commentaar, het was bevrijding. Pure fysieke vrijheid die weigerde zich klein te maken. Nu, in een jaar dat voelt als donkerder en vijandig tegenover verschil, is haar terugkeer geen toeval. Voor velen van ons was Madonna nooit slechts een popster. Ze was toestemming. Verzet. Het weigeren om te krimpen wanneer de cultuur dat vraagt.